Zastosowania pracy z procesem

Praca z procesem znajduje zastosowanie w wielu różnorodnych obszarach pracy z ludźmi. Obejmuje pracę terapeutyczną, dla której punktem wyjścia są sny, symptomy fizyczne, trudności w relacjach i pracę z osobami w zmienionych stanach świadomości. Psychologia procesu oferuje specyficzne metody rozwiązywania konfliktów oraz pracy z grupami i organizacjami. Istnieje też wiele innych obszarów zastosowań pracy z procesem. Tu przedstawiamy przykładowe zastosowania - te, które są aktualnie realizowane w ramach działania członków naszego Towarzystwa.

 


KONTAKT Z OSOBAMI W ŚPIĄCZCE
czytaj na stronie
http://spiaczka.psychologia-procesu.net/ 


TEATR I TANIEC
Tańcząc Sarę Kane - projekt psychologicznej pracy z tancerzami/ aktorami

realizacja: Agnieszka Wróblewska i Tomasz Teodorczyk, teatr Breton Cafe
Jest to dalszy ciąg twórczej współpracy i rozwoju autorskiego pomysłu pracy z aktorem, która zaowocowała spektaklem -Taniec Śniącego Ciała (premiera październik 2006, prapremiera listopad 2007 w ramach Festiwalu Rozdroże PWST ).
Praca z aktorami opiera się na procesowej koncepcji 3 poziomów rzeczywistości - 3 poziomów ludzkiego doświadczenia: poziomu uzgodnionej rzeczywistości (UR), poziomie snów oraz poziomie poczuć (inaczej poziom sentient, poziom esencji). Warsztatowa praca z aktorem na każdym z tych poziomów daje unikalną szansę odkrycia i zaprezentowania przez aktora pełnej postaci dramatu na nie tylko niektórych jej aspektów. Praca tego typu stwarza również możliwość zejścia do takiego poziomu wspólnego doświadczenia, gdzie gra aktora jest wyprowadzona z poziomu jedności autorki, reżysera, aktora i mitycznego aspektu ludzkich doświadczeń.
Efekt końcowy, w postaci przedstawienia jest w pewien sposób powtórzeniem tego, co się wydarza w trakcie warsztatowej pracy nad tekstem, zawiera też elementy procesowej improwizacji.
Premiera przedstawienia: grudzień 2007, Teatr Wytwórnia.Jest to dalszy ciąg twórczej współpracy i rozwoju autorskiego pomysłu pracy z aktorem, która zaowocowała spektaklem "Taniec Śniącego Ciała" (premiera październik 2006, prapremiera listopad 2007 w ramach Festiwalu Rozdroże PWST ).Praca z aktorami opiera się na procesowej koncepcji 3 poziomów rzeczywistości - 3 poziomów ludzkiego doświadczenia: poziomu uzgodnionej rzeczywistości (UR), poziomie snów oraz poziomie poczuć (inaczej poziom sentient, poziom esencji). Warsztatowa praca z aktorem na każdym z tych poziomów daje unikalną szansę odkrycia i zaprezentowania przez aktora pełnej postaci dramatu na nie tylko niektórych jej aspektów. Praca tego typu stwarza również możliwość zejścia do takiego poziomu wspólnego doświadczenia, gdzie gra aktora jest wyprowadzona z poziomu jedności autorki, reżysera, aktora i mitycznego aspektu ludzkich doświadczeń.Efekt końcowy, w postaci przedstawienia jest w pewien sposób powtórzeniem tego, co się wydarza w trakcie warsztatowej pracy nad tekstem, zawiera też elementy procesowej improwizacji. Premiera przedstawienia: grudzień 2007, Teatr Wytwórnia.


EXPERIENCE EXPEDITION
realizacja: Tomasz Teodorczyk i Agnieszka Wróblewska
Autorski pomysł na połączenie wyprawy podróżniczej z warsztatem psychologiczno-rozwojowym. Podczas każdej z wypraw eksplorujemy nieznane i niezwykłe obszary Ziemi, poznajemy różne kultury, style życia, ludzi, zwyczaje, sposoby myślenia itp., szukając znaczenia tych doświadczeń dla swojego życia.
Każda wyprawa ma swój temat psychologiczny dotyczący najważniejszych spraw ludzkiej egzystencji i psychicznego rozwoju jednostki. Program podróżniczy jest ściśle dopasowany do celów i założeń psychologiczno-rozwojowych.


NAUKA JĘZYKÓW OBCYCH
Praca z procesem w nauce języków obcych - Wieża Babel czemu wciąż nie mówię w obcym języku pomimo wielkich wysiłków
Prowadząca:
Marzena Wasilewska lingwistka, lektorka angielskiego i terapeutka pracy z procesem używa techniki i narzędzi psychologii procesu do pomocy w przezwyciężaniu indywidualnych trudności w efektywnym uczeniu się języków obcych.
Wydaje się, że w dobie globalizacji możliwość porozumienia z ludźmi mówiącymi innymi językami niż nasz język ojczysty jest szczególnie przydatna. Ucząc się języka obcego musimy pamiętać, że język obcy to obca kultura, a zatem wiele zupełnie innych zwyczajów i zachowań. Niezależnie od tego, czy uczymy się słowackiego, czy japońskiego. Nierzadko zdarza się, że nawet osoby, które przez jakiś czas mieszkały za granicą nie nauczyły się dobrze posługiwać obowiązującym tam językiem. Dlaczego? Co stało na przeszkodzie w tak wydawałoby się sprzyjających warunkach? Warto mieć świadomość, że język jest nadawaniem znaczeń rzeczom istniejącym i te wszystkie znaczenia zależne są od naszego ja. To my je nadajemy poprzez nasze doświadczenia. Ojczystego języka też się uczymy w jakiś okolicznościach, określonym środowisku. Znamy go różnie, mamy różny zasób słów, różne możliwości ich łączenia, kojarzenia, myślenia logicznego. Psychologia ma dużo do powiedzenia w uczeniu się własnego języka i używaniu go, a co dopiero kiedy człowiek ma już ukształtowany jakiś system znaczeń oraz schematów i musi przyjąć drugi, inny. I jeszcze połączyć oba te systemy w jakąś jedność, która będzie wewnętrznie spójna. Mogą nam w tym pomóc techniki pracy z procesem.